Syrop malinowy 700 ml, Fares

Syrop malinowy 700 ml Fares Aromatyczny syrop malinowy o pysznym, słodko-kwaśnym smaku. Wymieszaj go z wodą w szklance i ciesz się zabawą i dobrym humorem! Składniki:

• cukier,
• woda,
• sok malinowy 6% (z koncentratu malinowego),
• zakwaszacz: kwas cytrynowy,
• smaki,
• konserwant: sorbinian potasu.
Przygotowanie : Sok malinowy uzyskuje się rozcieńczając jedną część syropu z 6 częściami wody mineralnej lub zwykłej wody. Rola komponentów: Krzew z rodziny różowatych (Rosaceae), o drobnych kolcach, z wyprostowaną łodygą, wygiętą ku górze, z liśćmi złożonymi, z 3-7 jajowato-lancetowatymi nitkowatymi, ząbkowanymi na brzegach; białe kwiaty zebrane są w groniaste kwiatostany na końcach gałęzi, a owocem jest aromatyczny, smaczny wielodrup, zawierający pektyny, kwasy organiczne, antocyjany i witaminy. W celach leczniczych liście zbiera się przed kwitnieniem, w maju-czerwcu. Nazwa naukowa pochodzi od łacińskiego słowa „rubus carea” oznaczającego „czerwony” oraz od łacińskiego słowa „ida”, które oznacza górę we Frygii, gdzie roślina ta obficie rosła. Maliny były wykorzystywane w podobny sposób jak jeżyny przez Greków, Chińczyków, praktyków medycyny ajurwedyjskiej i rdzennych Amerykanów do leczenia takich schorzeń jak biegunka, czerwonka i gojenie ran. Maliny pochodzą z terenów Turcji i były niegdyś używane przez mieszkańców Troi. Odkrycia archeologiczne wykazały, że Rzymianie rozpowszechnili nasiona malin w całym swoim imperium, aż po Anglię. Maliny są wykorzystywane na całym świecie od wieków zarówno jako żywność, jak i lekarstwo. Jest to roślina, o której zastosowaniu medycznym wspomina Valerius Cordus (niemiecki lekarz i botanik, 1515-1554), a Conrad Gessner (szwajcarski przyrodnik, znany również jako botanik i lekarz, 1516-1565) wspomina o syropie malinowym. W rumuńskiej medycynie naukowej od początku ubiegłego wieku napary z liści malin zalecano na katar przewodu pokarmowego, nadkwasotę, biegunkę i obfite miesiączki (hipermenorrhea). Medycyna ludowa stosowała herbatki z suszonych liści i pąków malin na wysypki skórne i choroby kobiece, a także na krwotoki, biegunkę i czerwonkę; ocet malinowy lub moszcz malinowy stosowano również jako lemoniadę w chorobach przebiegających z gorączką, takich jak odra, szkarlatyna i angina. Liście malin zawierają garbniki, flawony i niewielkie ilości witaminy C, które działają moczopędnie i ściągająco, a także są wykorzystywane do przygotowywania aromatycznych herbat. Tradycyjnie, w całej Europie, stosuje się je w leczeniu chorób przewodu pokarmowego, dróg oddechowych, układu sercowo-naczyniowego, podrażnień błony śluzowej jamy ustnej i gardła, a także stanów zapalnych skóry, grypy, gorączki, problemów menstruacyjnych, cukrzycy, niedoborów witaminy C, jako środek napotny, moczopędny i żółciopędny, a także jako środek oczyszczający krew. Spożywanie liści malin w czasie ciąży (w późniejszych etapach), w celu skrócenia porodu i ułatwienia narodzin, cieszy się popularnością od pokoleń, a badania nad ich wpływem trwają już od lat 40. XX wieku. Mimo że brakuje badań klinicznych z zastosowaniem najnowocześniejszych metod, niektóre badania kliniczne przynoszą obiecujące obserwacje w tym kierunku.